شور و شوق سه گانه ای، ساده، ولی توانفرسا بر زندگی من مسلط بوده اند:

شوق شوریدگی عشق،

شوق راه جویی به دانش،

همدردی فراوان با رنج های انسانی.

این شورها چون باد توفنده مرا به هر سویی کشانده، به سرکشی و طغیان خوانده، و به ژرف دریاهای دلهره، و بسوی پرتگاه یاس و نومیدی رانده اند.

1- در پی عشق برآمده ام چون وجد به بار می آورد،؛ چنان وجد عمیقی که برای به چنگ آوردن چند ساعتی از آن، آماده بودم جان در سر این سودا بنهم:

  در پی عشق برآمدم چون تنهایی را می زدود. تنهایی جانکاهی که هشیاری از ذهن می ربود و چشم به کرانه دنیا می دخت، به ژرفنای بی پایانی که زنده بدان قدم ننهاده است.

 و سرانجام در پی عشق برآمدم، چون در پیوند آن، ریز نقش عرفان و منظر نیم رنگ بهشت و قدسی بودن و خیال شاعرانه را می یافتم. این آن چیزی است که در پی آن بوده ام، شاید بنظر آید که بدین همه نمی ارزیده است؛ ولی بهر حال در پی آن بوده ام و بدان رسیده ام.

2- با شوری همتای شور عشق در پی دانش بودم. می خواستم به دل آدمی پی ببرم، به درخشش ستارگان و چرا که می درخشند و به قدرت فیثاغوریان پی ببرم، که بر فراز جریان هستی با نیروی عدد تاب می خوردند و سیر می کردند. اندکی از این آرزو ( البته نه چندان ) برآورده شد.

عشق و دانش تا بدانجا که میسر بود مرا به آسمان بردند و به بهشت نزدیکم کردند، ولی همیشه همدردی، مرا به زمین بازگردانده است.

3- بازتاب فریاد و درد، دلم را به لرزه درآورده است: کودکان قحطی زده، قربانیان شکنجه گران ستمگر، پیران بی پناه که سرباری هستند مورد نفرت فرزندان و همه این جهان تنهایی و بی کسی و فقر و درد برای زندگی انسان ( آنچنان که زندگی باید ) صورتی کریه و نیشخندی بدمنظر ساخته است. آرزومندم که از شرّ بکاهم ولی نمی توانم و از این بسیار در رنجم.

این زندگی من بوده است و من آن را برای زیستن سزاوار دانسته ام و اگر اقبال کمک کند و بگذاردم باز به زندگی خواهم پرداخت. ( راسل )

 

Three passions, simple but overwhelmingly strong, have

governed my life:

 the longing for love, the search for knowledge, and unbearable pity for the suffering of mankind.

 

These passions, like great winds, have blown me hither and

thither, in a wayward course, over a deep ocean of anguish,

reaching to the very verge of despair.

I have sought love, first, because it brings ecstasy so great that I would often have sacrificed all the rest of life for a few hours of this joy.

I have sought it, next, because it relieves loneliness that terrible loneliness in which one shivering consciousness looks over the rim of the world into the cold unfathomable lifeless abyss.

 I have sought it, finally, because in the union of love I have seen, in a mystic miniature, the prefiguring vision of the heaven that saints and poets have imagined.This is what I sought, and though it might seem too good for human life, this is what at last I have found.

With equal passion I have sought knowledge. I have wished

to understand the hearts of men. I have wished to know why the

stars shine. And I have tried to apprehend the Pythagorean

power by which number holds sway above the flux. A little of

this, but not much, I have achieved.

 

Love and knowledge, so far as they were possible, led upward

toward the heavens. But always pity brought me back to earth. Echoes of cries of pain reverberate in my heart. Children in famine, victims tortured by oppressors, helpless old people a

hated burden to their sons, and the whole world of loneliness,

poverty, and pain make a mockery of what human life should

be. I long to alleviate the evil, but I cannot, and I too suffer.

 

This has been my life. I have found it worth living, and

would gladly live it again if the chance were offered me.

[