- کل، ارزش ندارد مگر انکه اجزا، ارزش داشته باشند. زندگی را نباید داستانی حساب کرد که انسانهای قهرمانش باید درد بکشند تا عاقبت خوشی داشته باشند. قسمت عمده بدبختی انسانها مبتنی بر نظریاتی است که به کاهش شوق و نشاط و علایق منوط است.

- زمانی را که انسان صرف تامین توازن در میان عوامل متعدد شخصیت می کند بهیچ وجه تلف نمی شود زیرا بهترین حالت خوشبختی وقتی بدست می آید که انسانی بر تمام قوای خود کاملا مسلط باشد.

- با درکِ این‌که وجودِ انسان‌های دیگر یک موهبت است نه یک مانع، می‌توان اخلاقی جدید بنا کرد بر پایه‌ی آرزویی برای یک زندگیِ کامل ( نه بر پایه حسادت و محدودیت ).

- این یک امیدِ خیالی نیست که بشر یاد بگیرد که چگونه خوشبختی خویش را به جای بدبخت کردنِ دیگران دنبال کند. این اخلاقِ ریاضت‌کشِ ناممکن نیست، و چه بسا پذیرش آن، زندگی را به بهشت تبدیل خواهد کرد.

- حقیقت، الهه ای است تابان، همواره مستور، پیوسته از دسترس دور، که هرگز به تمامی تسخیر نمی شود؛ اما ارزش دارد که روح انسانی، با شهامتی انعطاف ناپذیر، وقف او گردد؛ زیرا فکر ناروشن، عذری برای ستمگری دارد که او هم زاده اعتقادات خرافی است.

- اصول نظری تا زمانی که به حکم فهم عادی، محکوم می شوند، نمی توانند کاملا صحیح باشند.... زیرا دنیای فیزیک مستحکم است اما مسلم نیست و دنیای تجربه روزمره مسلم است اما مستحکم نیست.

- باید چشمان مان را برای شواهد تازه ( به اندازه دلایلش ) باز نگه می داریم .... و کوشید روش صورت بندی همه نظریه هایی را بدست آورد که با همه واقعیت های قابل اثبات، سازگاری دارد.

- در انتقال از توحش به تمدن یکی از مهمترین عناصر، افزایش کاربرد کلمات است برای بیان مطلب نسبت به تحریک و تهییج.

- دقت آرماني، آرزويي است که هرگز نمي توان به آن دست يافت ولي تا بي نهايت مي توان به آن نزديک شد... عقیده اگر بقدر کافی ساده باشد ممکن است بی انکه بیان شود وجود داشته باشد.... ابهام موجود در شناخت، موردي جزئي از یک قانون كلي فيزيكي‌ است.

- ايدئاليسم عادت درهم ريختگي و آشفتگي را ( در دوست و دشمن ) پرورش مي‌دهد. ولي رونق بازار فلسفه شكاكانه، چنان زود به سر مي‌رسد كه چندان محل اعتنا نيست؛... و وجود همین عنصر جزمی است که تیغ انتقاد را بر تن این دستگاه فلسفی برّان میکند.

- کامو، سلامت بیشتری در شرک می یافت تا مسیحیت.... و انسان تر از آن بود که ایدئولوژی هایی را بپذیرد که به کشتن انسانها فرمان می دهند.

 - هایدگر اعتقادش بخدا را از دست داد اما تب و تابش را نسبت به ماورا طبیعت حفظ کرد.... از مردم خواست تا هیتلر را بعنوان واقعیت آلمان و سخنانش را بعنوان قانون بپذیرند.

- کتاب هستی و زمان او ( نخستین اثر کلاسیک فلسفه اگزیستانسیالیسم ) در سنت شناخت شناسی کانت ( نقد خرد ناب ) است که با کلماتی تازه و ترکیباتی وزین، به ابهام کتابش افزوده است.

- کیرکگور به رمانتیک های فرانسه و آلمان پیوست تا خردگرایی روشنگری را مردود شمارد.... هایدگر تحت تاثیر داستایوفسکی و سارتر تحت تاثیر برگسون قرار داشتند و هر دو تحت نفوذ هوسرل بودند.

- روشنی، اطمینان و بی نظری که به مسایل منطقی و فلسفی و انسانی بخشیده اید و از خلال کتاب های شما ( = راسل ) بر می آید که رقیب ندارد.... ( انیشتن )

- راسل جهان را دانشگاه خودش ساخت و جهان هم از او بخوبی استقبال کرد.

- تاریخ فلسفه جدید، جنگ میان فیزیک و روانشناسی است.... اما سرانجام به یکدیگر نزدیک شده اند و دوگانگی قدیمی ذهن و ماده از میانه برخاسته است.

- این مکتب فکری می کوشد از آمیزش علوم گوناگون، منظره جامعی از جهان تشکیل دهد.

- فیلسوفی که صلاحیت حرفه ایش را صرف پژوهش بی طرفانه نکند اخلاقا مرتکب نوعی خیانت می شود... و همین که حدودی معین کند فلسفه از ترس فلج می شود.

- فلسفه او فلسفه قدرت است گرچه مانند نیچه قدرت فردی نیست اما انچه برایش ارزش دارد قدرت اجتماع است.

- صنعت، حس قدرت جوامع بشری را بار دیگر احیا کرده است و انسانی که بسیار فروتن و متواضع بود، اکنون بتدریج خود را خدا می پندارد.

- احساسات دموکراتیک او نمی گذاشت که راضی شود که حقیقت برای فلاسفه، یک چیزی است و برای عوام چیز دیگر.

- نظریه اراده اعتقاد او برای هیچ مومنی که ایمانش از صمیم قلب باشد قابل قبول نخواهد بود؛ زیرا برای جزمیات دینی طرح ریزی شده است.